Huub stapel
Huub Stapel
Voorafgaand aan zijn voorstelling ontmoet ik vandaag Huub Stapel in het theater. De lichten zijn gedimd, de stoelen nog leeg. Samen nemen we plaats op het podium, een plaats welke voor Huub zeer eigen is.
We kennen Huub Stapel als een duizendpoot. Acteur, theatermaker en presentator. Met name zijn historische documentaires over de identiteit van bepaalde delen van Nederland bewonder ik enorm, zo ook de documentaire het Nieuwe land, voor mij als echte polderbewoonster raakte dit mijn kern.
Huub, je eigen roots liggen in Tegelen (Limburg), en ik hoorde je heel mooi in een eerder interview zeggen ‘wie van het verleden wil leren, kan het beter zelf ervaren’. Wat betekenen je roots voor jou?
De plek van mijn roots zijn niet van groot belang. Ik had vooral het geluk zoon te zijn van twee hele leuke, warme, lieve ouders. Die ons veel cultureel besef bijbrachten zonder daar erg veel nadruk op te leggen. Mijn vader kon bijvoorbeeld heel mooi zingen, speelde prachtig piano, accordeon en viool. En mijn moeder kende denk ik wel honderd gedichten uit haar hoofd, welke ze onder het aardappelschillen opzei. Dus het culturele kwam van twee kanten, daar heb ik later enorm veel profijt van gehad.
Hoe komt deze vorming verder tot uiting in het dagelijks leven?
Dat zit ‘m vooral in hoe ik met mensen omga, ik ben een van de weinige acteurs die na een voorstelling altijd naar de foyer gaat om zich onder het publiek te mengen. Ik wil horen wat mensen ervan vonden. Dat heb ik echt van thuis meegekregen.
Er is een mooi Amerikaans gezegde: be nice to the people on the way up, you might meet them on the way down. En dat is precies hoe ik ben opgevoed.
Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden. Moeilijker is het niet.
Je hebt in je loopbaan fantastische rollen mogen spelen, theaterstukken mogen opvoeren en documentaires gemaakt. Waarin zien we jouw puurste zelf?
Met name in het theater. In mijn huidige voorstelling: Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus, zitten een paar teksten die heel dicht bij mij liggen. Teksten die gaan over de liefde. De liefde hervinden en wat je daarmee doet, wat je nodig hebt in een relatie om je partner bij te maken. De verbinding zit in de wederkerigheid.
Huub, waar geloof je in?
Ik geloof vooral in mezelf. Dat is de basis. Als je niet in jezelf gelooft en goed bent voor jezelf, dan kun je dat ook niet zijn voor een ander. Ik ben zeer atheïstisch. Tienduizenden jaren was er niets, toen was er opeens iemand die over het water liep. De verhalen oraal overgebracht en opgeschreven, ik zie dat als heersint. Veel plezier, mensen die erin geloven, die gedrukt gaan onder het juk van het geloof. Voor mij is geloof iets dat door de geschiedenis heen vaak meer schade dan goeds heeft gebracht.
Wat is voor jou de belangrijkste les in je leven geweest?
Dat is wat mijn vader ooit tegen me zei: ‘Op je paadje blijven, dan kan je niks gebeuren’. Daarmee bedoelde hij, dat als je recht doet aan je opvoeding, je normen en waarden, je principes, je wereldbeeld en daar niet aan tornt. Dan kan er niet zoveel gebeuren. Daarmee bedoelde hij natuurlijk niet dat je niet van je eigen tuinpad af mocht, maar hij bedoelde vooral het recht doen aan wie je bent. En omzien naar de mensen die het minder hebben.
Je komt over als iemand die staat voor eerlijkheid, eenvoud en duidelijkheid. Is dat bewust?
Er wordt vaak gedacht dat als je simpel en direct praat, je oppervlakkig bent. En als je ingewikkeld doet, dat je dan diepzinnig bent. Maar zo werkt het niet, voor mij zit de kracht juist in eenvoud. Zeggen waar het op staat, dat is uiteindelijk het meest eerlijk.
